Λαπαροσκοπική σπονδυλοδεσία

Λαπαροσκοπική σπονδυλοδεσία ονομάζεται η σπονδυλοδεσία που γίνεται με λαπαροσκοπική αντί για ανοιχτή τεχνική. Λέγοντας σπονδυλοδεσία, εννοούμε την σταθερή ένωση μεταξύ δύο σπονδύλων, που πραγματοποιείται με την τοποθέτηση ειδικών μεταλλικών εμφυτευμάτων και οστικών μοσχευμάτων ώστε να γίνει συνοστέωση μεταξύ τους.

Με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίζονται διάφορα αίτια χρόνιας οσφυαλγίας ή προλαμβάνονται νευρολογικές επιπλοκές από σπονδυλική αστάθεια.

Η πρόσθια οσφυϊκή σπονδυλοδεσία αφορά προσπέλαση της πρόσθιας επιφάνειας δύο οσφυϊκών σπονδύλων και πραγματοποίηση από μπροστά της μεταξύ τους ένωσης. Αυτό κλασσικά γίνεται μέσω μίας μεγάλης τομής περίπου 15-20 εκατοστών στο πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα και συνοδεύεται από σημαντική απώλεια αίματος και μετεγχειρητική νοσηρότητα. Μέσα από την τομή αυτή ο χειρουργός παρεκτοπίζει τα κοιλιακά σπλάχνα για να φτάσει στην πρόσθια επιφάνεια της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και να πραγματοποιήσει την σπονδυλοδεσία.

Αντίθετα με την λαπαροσκοπική τεχνική, η προσπέλαση γίνεται μέσω τεσσάρων μικρών οπών (~1 εκ) στο κοιλιακό τοίχωμα, μέσα από τις οποίες εισάγεται το ενδοσκόπιο και τα λαπαροσκοπικά εργαλεία. Τα κοιλιακά σπλάχνα παρεκτοπίζονται με προσοχή και το ενδοσκόπιο προωθείται μπροστά από την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, παρέχοντας στον χειρουργό εξαιρετικό οπτικό πεδίο για την πραγματοποίηση της σπονδυλοδεσίας.

Η επέμβαση ολοκληρώνεται με τα ειδικά ενδοσκοπικά εργαλεία και περιλαμβάνει την αφαίρεση του μεσοσπονδύλιου δίσκου, την προετοιμασία των δισκικών επιφανειών των σπονδύλων και την τοποθέτηση ενός μεγάλου, λορδωτικού, μεταλλικού κλωβού με οστικό μόσχευμα μεταξύ των σπονδυλικών σωμάτων.

Συχνά κρίνεται απαραίτητο να πραγματοποιηθεί συμπληρωματικά και οπίσθια σπονδυλοδεσία, δηλαδή προσπέλαση και της οπίσθιας επιφάνειας των σπονδύλων και τοποθέτηση μεταλλικών βιδών και ράβδων καθώς και μοσχευμάτων για την ενίσχυση της σπονδυλοδεσίας και επιπλέον σταθερότητα. Αυτό το κομμάτι της επέμβασης μπορεί επίσης να γίνει είτε ανοιχτά με μεγάλη τομή, είτε διαδερμικά με μικρές τομές (~1εκ) και ειδικά εργαλεία.

Η λαπαροσκοπική πρόσθια σπονδυλοδεσία όταν γίνεται σε συνδυασμό με διαδερμική οπίσθια, έχει πολλά και σημαντικά πλεονεκτήματα για τον ασθενή, μεταξύ των οποίων η σχεδόν μηδενική απώλεια αίματος, η μικρότερη διάρκεια νοσηλείας, η ταχύτερη κινητοποίηση του ασθενούς και το πολύ καλό αισθητικό αποτέλεσμα.

Ενδείξεις για λαπαροσκοπική σπονδυλοδεσία

Οι ενδείξεις για λαπαροσκοπική σπονδυλοδεσία είναι ίδιες με τις ενδείξεις της ανοιχτής σπονδυλοδεσίας:

• Εκφυλιστική δισκική νόσος
• Σπονδυλολίσθιση
• Τραυματισμός
• Εκφυλιστική σπονδυλική αστάθεια
• Ψευδάρθρωση – αναθεώρηση σπονδυλοδεσίας (αφαίρεση σπασμένων υλικών και πραγματοποίηση νέας σπονδυλοδεσίας)

Αντενδείξεις για τη λαπαροσκοπική σπονδυλοδεσία

Απόλυτη αντένδειξη λαπαροσκοπικής σπονδυλοδεσίας αποτελεί η παρουσία ενδοπεριτοναϊκής λοίμωξης ή φλεγμονώδους νόσου.

Σχετικές αντενδείξεις είναι η ύπαρξη ενδοπεριτοναϊκών συμφύσεων από προηγηθείσα επέμβαση ή ακτινοβολία καθώς και η αρτηριοσκλήρυνση των λαγόνιων αγγείων.

www.brain-spine.gr

Η κατασκευή της Σπονδυλικής Στήλης

 Η σπονδυλική στήλη αποτελείται από διάφορες δομές (οστά και συνδέσμους) που της παρέχουν σταθερότητα, δηλαδή αντίσταση εναντίον εξωτερικών παραμορφωτικών  δυνάμεων. Τα βασικά δομικά συστατικά της σπονδυλικής στήλης είναι τα ακόλουθα:

Το σπονδυλικό σώμα (εικόνα 1) είναι η κύρια δομή και δέχεται  τις κατακόρυφες δυνάμεις φόρτισης της σπονδυλικής στήλης. Έχει κυλινδρικό σχήμα και περιβάλλεται εξωτερικά από σκληρό φλοιώδες οστό, που του δίνει ισχυρά εμβιοδυναμικά πλεονεκτήματα. Το μήκος και το πλάτος των σπονδυλικών σωμάτων αυξάνονται καθώς πηγαίνουμε σε πιο χαμηλά τμήματα της σπονδυλικής στήλης, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στα αυξημένα φορτία που υφίστανται. 

                                          Εικόνα 1

Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος (εικόνα 2) χρησιμοποιείται ως το κύριο υλικό απορρόφησης των κραδασμών και αποτελεί την κύρια σταθεροποιητική δομή του τμήματος της σπονδυλικής στήλης (ΣΣ) που συμμετέχει σε κίνηση. 

                                        

                                             Εικόνα 2

Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος αποτελείται από τον πηκτοειδή πυρήνα (εικόνα 3), που είναι το κεντρικό - οπίσθιο τμήμα του δίσκου με μεγάλη περιεκτικότητα σε νερό, και τον ινώδη δακτύλιο (εικόνα 4), μια δομή που βρίσκεται  στην περιφέρεια του δίσκου και παρέχει δομική σταθερότητα σε αυτόν. Οι κατακόρυφες  φορτίσεις προκαλούν την ισότιμη κατανομή των πιέσεων εντός του δίσκου, ενώ φορτία που ασκούνται περιφερικά οδηγούν σε συμπίεση  του ινώδους δακτυλίου, από την πλευρά που εφαρμόζεται η δύναμη και  παρεκτόπιση του πηκτοειδούς πυρήνα στην αντίθετη πλευρά. 

                  

                                         

                                             Eικόνα 3

                                          

                                         

                                             Εικόνα 4

Εκτός από τους μεσοσπονδύλιους δίσκους, και οι μεσοσπονδύλιες διαρθρώσεις (facet joints), (εικόνα 5) εξυπηρετούν επιπρόσθετα την υποδοχή φορτίων και σταθεροποιούν τα γειτονικά μεσοσπονδύλια τμήματα. Ο προσανατολισμός τους στον χώρο σχετίζεται με τον επιθυμητό βαθμό κινητικότητας (την διευκολύνει ή την περιορίζει) και συνεπώς συμβάλλει στην σταθερότητα της ΣΣ. Η εκφύλιση των μεσοσπονδυλίων δίσκων και η απώλεια ύψους αυτών σε συνδυασμό με την απώλεια της ευθυγράμμισης των σπονδυλικής στήλης στο οβελιαίο επίπεδο (κάθετο), οδηγούν σε μεγαλύτερη φόρτιση των facet joints.

                                            

Εικόνα 5

Οι μεσοσπονδύλιοι σύνδεσμοι παρέχουν παθητική σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης και παρέχουν αντίσταση ενάντια στις δυνάμεις  που θέλουν να διασπάσουν την Σπονδυλική Στήλη.

 Οι μεσοσπονδύλιοι μύες συνδέουν μεταξύ τους πολλαπλά επίπεδα της σπονδυλικής στήλης. Η κύρια λειτουργία τους είναι να σταθεροποιούν την σπονδυλική στήλη παρά να παράγουν κίνηση.

    Τα οπίσθια οστικά στοιχεία των σπονδύλων απαρτίζονται από το σπονδυλικό τόξο (εικόνα 6) ( ή πέταλο ) και την ακανθώδη  απόφυση στο κέντρο και τις εγκάρσιες αποφύσεις  δεξια και αριστερά. εκατέρωθεν. 

Το σημείο όπου το πέταλο ενώνεται με το σώμα του σπονδύλου είναι λεπτότερο και ονομάζεται αυχένας.

                                                  Εικόνα 6

Αυτά που έχουν  σημασία να θυμόμαστε είναι τα εξής:

-Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι παρεμβάλλονται μεταξύ των σπονδυλικών σωμάτων προσφέροντας στην σπονδυλική στήλη την ευκαμψία της και την αντοχή της στους κραδασμούς. Κάθε μεσοσπονδύλιος δίσκος αποτελείται από τον ινώδη δακτύλιο και τον πηκτοειδή πυρήνα που βρίσκεται στο κέντρο του δακτυλίου και ελαφρώς  πίσω.

-Με την πάροδο του χρόνου και σε στενή συνάρτηση με το βαθμό καταπόνησης της ΟΜΣΣ (οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης) συντελείται σταδιακή εκφύλιση του μεσοσπονδυλίου δίσκου.

-Η εκφύλιση του δίσκου προκαλεί μείωση του ύψους του, σκλήρυνση του κολλαγόνου του και απώλεια της ελαστικότητας του, αφυδάτωση του πηκτοειδούς πυρήνα και μεγαλύτερη φόρτιση στις αρθρώσεις. Στη φάση αυτή έχουμε κατά κανόνα οσφυαλγία και ακτινολογικά διαπιστώνεται ελάττωση του μεσοσπονδυλίου διαστήματος (ελάττωση του ύψους του δίσκου).

-Η μετατόπιση και προβολή του δίσκου προς τα πίσω  ή πλάγια αποτελεί την ΚΜΔ (κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου),

- Η Κήλη Μεσοσπονδυλίου Δίσκου μπορεί να ασκεί πίεση είτε σε νευρική ρίζα είτε στο νωτιαίο μυελό.

-Η πίεση  αυτή των νευρικών στοιχείων έχει σαν αποτέλεσμα την αντανάκλαση του πόνου σε ένα  συνήθως από τα κάτω άκρα και στην παρουσία συγκεκριμένων κλινικών σημείων ανάλογα με το ποια νευρικά ρίζα ενοχλείται.

-Όταν η πίεση αφορά την Ο5 και ή την  Ι1 ρίζα έχουμε την κλασική ισχιαλγία-οσφυοϊσχιαλγία.

www.brain-spine.gr

Όγκοι της Σπονδυλικής Στήλης: Από τη διάγνωση ως τη θεραπεία

Και μόνο το άκουσμα της λέξης «όγκος», μοιάζει τρομακτικό, όμως οι σύγχρονες τεχνικές που διαθέτει σήμερα η ιατρική επιστήμη μπορούν να προσφέρουν τις πιο κατάλληλες και αποτελεσματικές θεραπείες σε όλους τους ασθενείς.

Ένα σημαντικό πρόβλημα, το οποίο τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρεί όλο και περισσότερους συνανθρώπους μας, είναι οι παθήσεις της σπονδυλικής στήλης και συγκεκριμένα οι όγκοι.

Οι όγκοι της σπονδυλικής στήλης διακρίνονται σε πρωτοπαθείς, όταν ξεκινούν από τα οστά της σπονδυλικής στήλης, και σε δευτεροπαθείς ή μεταστατικούς όταν από άλλους ανθρώπινους ιστούς μεταφέρονται στα οστά της σπονδυλικής στήλης, κάνουν δηλαδή μεταστάσεις.

  

Πρωτοπαθείς Όγκοι

Οι πρωτοπαθείς όγκοι είναι σχετικά σπάνιοι, με ποσοστό λιγότερο από το 10% να ξεκινούν από τη σπονδυλική στήλη, και υποδιαιρούνται σε καλοήθεις και κακοήθεις.

Κλινικά χαρακτηριστικά των πρωτοπαθών όγκων

Τυπικά, οι όγκοι αυτοί διαγιγνώσκονται σε νεαρότερη ηλικία από τους μεταστατικούς όγκους.

Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα που προκαλούν είναι ο πόνος στη σπονδυλική στήλη, με κύριο χαρακτηριστικό ότι συνήθως είναι χειρότερος τη νύχτα (επιδεινώνεται με την κατάκλιση).

Συχνά, ο πόνος δεν αφήνει τους ασθενείς να σηκωθούν και να περπατήσουν, σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να κατεβαίνει και στα πόδια ή στα χέρια και να συνοδεύεται από αδυναμία βάδισης ή μουδιάσματα, ή αδεξιότητα ή διαταραχή και δυσκολία βάδισης.

Ποιοι ασθενείς πρέπει να ελεχθούν για όγκο στη σπονδυλική στήλη

Νέοι ασθενείς με:

•          παρατεινόμενο χρονικά πόνο στη σπονδυλική στήλη,

•          πόνο που επιδεινώνεται την νύχτα ή παραμένει κατά την ανάπαυση,

•          πόνο που συνδυάζεται με νευρολογική βλάβη.

 Ακτινολογικός έλεγχος

-Απλές ακτινογραφίες σπονδυλικής στήλης

Μπορούν να εντοπίσουν τη βλάβη και είναι διαγνωστικές σε ειδικές περιπτώσεις. Όμως, συχνά αποτυγχάνουν να εντοπίσουν μικρούς όγκους.

-Αξονική και μαγνητική τομογραφία

Θεωρούνται οι πιο ειδικές εξετάσεις για τον εντοπισμό της θέσης της βλάβης και της ακριβούς έκτασης της νόσου, με τα ευρήματά τους να αλληλοσυμπληρώνονται.

-Σπινθηρογράφημα οστών με χρήση ραδιοϊσοτόπων

Είναι μια ειδική εξέταση κατά την οποία χορηγείται στον ασθενή μια απειροελάχιστη ποσότητα ενός ραδιοϊσοτόπου (ραδιοφαρμάκου) που έχει την ιδιότητα να «προσκολλάται» έντονα στην περιοχή του όγκου, αναγνωρίζοντας περιοχές οστικής ανάπτυξης ή καταστροφής, που οφείλονται στον όγκο.

ΒΙΟΨΙΑ

Η λήψη σωστής βιοψίας από τον όγκο, δηλαδή η αφαίρεση ενός μικρού του τμήματος, έχει ιδιαίτερη σημασία προκειμένου να εξακριβωθεί η φύση του όγκου, να προσδιοριστεί η προβλεπόμενη κλινική πορεία του και γενικότερα για να σχεδιαστεί η ενδεδειγμένη θεραπεία που πρέπει να ακολουθήσει ο ασθενής.

Ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος είναι η διαδερμικη βιοψία υπό ακτινοσκοπική καθοδήγηση, τεχνική που είναι γρήγορη, ελάχιστα παρεμβατική και με μικρό ποσοστό επιπλοκών, ενώ θεωρείται ότι έχει μεγάλη διαγνωστική ακρίβεια.

Θεραπευτικές μέθοδοι

Χημειοθεραπεία

Εχει περιορισμένο ρόλο στη θεραπεία αυτών των ασθενών, κυρίως ως συμπληρωματική θεραπεία της χειρουργικής αφαίρεσης κακοήθων όγκων.

Ακτινοθεραπεία

Εχει καλύτερα αποτελέσματα στους πιο κακοήθεις όγκους. Ενδέχεται, όμως, να προκαλέσει βλάβη στον υποκείμενο νωτιαίο μυελό αλλά και την ανάπτυξη κακοήθων όγκων, κυρίως σαρκωμάτων, λόγω της ακτινοβολίας.

Χειρουργική αντιμετώπιση

Οι ενδείξεις χειρουργικής θεραπείας των όγκων αυτών είναι οι ακόλουθες:

-Σοβαρός πόνος από αστάθεια της σπονδυλικής στήλης.

-Πίεση του υποκείμενου νωτιαίου μυελού από τον όγκο.

-Αφαίρεση του όγκου με σκοπό την ίαση ή τον μακροχρόνιο έλεγχο της νόσου.

Θεραπεία

Η θεραπεία των πρωτοπαθών όγκων πολλές φορές καθορίζεται από τον ιστολογικό τους τύπο, δηλαδή τον βαθμό κακοήθειας, την εξάπλωσή του σε παρακείμενους  ιστούς, αλλά και από τη γενικότερη κατάσταση του ασθενούς. Για τους καλοήθεις όγκους, η χειρουργική αφαίρεση μπορεί να οδηγήσει στην ίαση.

Οι κακοήθεις πρωτοπαθείς όγκοι συχνά απαιτούν χειρουργική αφαίρεση, σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία. Ο στόχος της σύγχρονης χειρουργικής θεραπείας είναι η ευρεία και κατά το δυνατόν συμπαγής (en bloc) αφαίρεση του πρωτοπαθούς όγκου, επειδή προσφέρει υψηλότερο ποσοστό τοπικού ελέγχου της νόσου, πιο μακροχρόνια επιβίωση χωρίς υποτροπή του όγκου, και σε μερικές περιπτώσεις και ίαση.

Όμως, η επέμβαση αυτή συνδυάζεται ενίοτε με κινδύνους νευρολογικών επιπλοκών και σε ορισμένες περιπτώσεις καθίσταται ανέφικτη λόγω της επέκτασης του όγκου σε παρακείμενους ιστούς, οπότε αναγκαστικά γίνεται υφολική ή τμηματική αφαίρεση της βλάβης.

Μεταστατικοί όγκοι της σπονδυλικής στήλης

Αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των όγκων της σπονδυλικής στήλης, καθώς το 50%-70% των ασθενών με καρκίνο θα έχουν αναπτύξει μέχρι το θάνατό τους οστικές μεταστάσεις, με τη σπονδυλική στήλη να αποτελεί την πιο συνηθισμένη οστική εντόπιση.

Περίπου το 50% των οστικών αυτών μεταστάσεων προέρχονται από τον μαστό, τους πνεύμονες και τον  προστάτη, με  λιγότερα περιστατικά να προέρχονται από τους νεφρούς, το γαστρεντερικό και τον θυρεοειδή.

Κλινική εικόνα

Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα των όγκων αυτών είναι ο έντονος πόνος, ο οποίος συνήθως προηγείται χρονικά των νευρολογικών βλαβών που προκύπτουν από την πίεση του νωτιαίου μυελού.

Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του πόνου είναι ότι είναι σταθερός και χαρακτηριστικά επιδεινούμενος κατά τη νύχτα ή νωρίς το πρωί. Συνήθως εντοπίζεται στη θέση της πάσχουσας περιοχής, αλλά ενίοτε αντανακλά σε άλλες περιοχές.

Παράλληλα, μπορεί να επιδεινώνεται με την ορθοστασία, την αυξημένη σωματική δραστηριότητα και τον βήχα και να μειώνεται στην ύπτια θέση, σε περίπτωση καθίζησης των σπονδυλικών σωμάτων.

Αντιμετώπιση

Η άριστη αντιμετώπιση των όγκων αυτών αποτελεί μια σύνθετη διαδικασία που απαιτεί τη συνεργασία ογκολόγων, ακτινοθεραπευτών και νευροχειρουργών-χειρουργών Σπονδυλικής Στήλης.

Είναι πρωταρχικής σημασίας η θεραπεία να αρχίσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα μετά τη διάγνωση, προκειμένου να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατόν αποτέλεσμα.

Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει χειρουργική θεραπεία, ακτινοθεραπεία, χημειοθεραπεία ή και συνδυασμό αυτών.

Οι στόχοι της χειρουργικής θεραπείας, εφόσον κριθεί αναγκαία για τους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται θετικά στην ακτινοθεραπεία και τη φαρμακευτική αγωγή, είναι:

-Η πρόληψη της παραμόρφωσης και η σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης.

-Η αποσυμπίεση των υποκείμενων νευρικών δομών.

-Ο καθορισμός της ιστολογικής διάγνωσης.

-Η αποτροπή της τοπικής υποτροπής.

Η πλέον ενδεδειγμένη χειρουργική θεραπεία των όγκων αυτών θεωρείται αυτή η οποία αποσυμπιέζει τον πιεζόμενο από τον όγκο νωτιαίο μυελό σε συνδυασμό με ανακατασκευή και σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης.

Ογκοι του νωτιαίου μυελού

Οι όγκοι του νωτιαίου μυελού αποτελούν περίπου το 15% των όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος και οι περισσότεροι ξεκινούν από τις περιοχές του νωτιαίου μυελού, των μηνίγγων και των περιφερικών νεύρων, με τους μεταστατικούς όγκους να εντοπίζονται σπάνια σε αυτή την περιοχή.

Οι ενδομυελικοί όγκοι αναπτύσσονται μέσα στη δομή του νωτιαίου μυελού, ενώ οι εξωμυελικοί όγκοι αναπτύσσονται έξω από αυτόν και είναι γενικά καλοήθεις, που μπορούν να αφαιρεθούν χειρουργικά.

Τα κύρια χαρακτηριστικά των εξωμυελικών όγκων είναι ο πόνος που εντοπίζεται σ’ ένα νεύρο ή ο διάχυτος πόνος κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, η μυϊκή αδυναμία, η αδεξιότητα στις λεπτές κινήσεις των άνω άκρων, η σπαστικότητα και αταξία βάδισης, καθώς και οι διαταραχές ούρησης-αφόδευσης.

Η μαγνητική τομογραφία αποτελεί την πιο αποτελεσματική εξέταση για τη  διάγνωση αυτών των όγκων και η πιο ενδεδειγμένη θεραπεία είναι η χειρουργική επέμβαση.

Οι ενδομυελικοί όγκοι εκδηλώνονται με τα ακόλουθα συμπτώματα:

-Πόνος κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης που ακολουθείται από προοδευτική νευρολογική επιδείνωση. Η διάρκεια των συμπτωμάτων μπορεί να είναι 3-4 χρόνια πριν από τη διάγνωση. Σε περίπτωση κακοήθειας τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν ορισμένες εβδομάδες ή μηνες.

 -Σπαστικότητα, αισθητικές διαταραχές, μούδιασμα των άκρων, κατανομή πόνου στα άκρα και διαταραχές του ουροποιητικού και της αφόδευσης.

Ο απεικονιστικός έλεγχος και η θεραπεία είναι παρόμοια με τον έλεγχο και τη θεραπεία των εξωμυελικών όγκων, με τη διαφορά ότι η χειρουργική θεραπεία αυτών των όγκων συνδυάζεται με μεγαλύτερη νοσηρότητα.

Η ακτινοθεραπεία δεν αποτελεί πρωταρχική θεραπεία στην αντιμετώπισή τους με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου παρατηρείται τοπική υποτροπή της νόσου. Τότε εφαρμόζεται, όσο είναι δυνατόν, συνδυασμός νέας χειρουργικής αφαίρεσης με ακτινοθεραπεία.

 www.brain-spine.gr

Σπονδυλική Στένωση

ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗ ΣΤΕΝΩΣΗ :ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΤΗΣ 3ης ΗΛΙΚΙΑΣ

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΜΕ ΔΙΑΔΕΡΜΙΚΗ ΑΠΟΣΥΜΠΙΕΣΗ

Δημογραφική γήρανση καταγράφεται σε όλες τις δυτικού τύπου χώρες και οφείλεται αφενός μεν στην επιμήκυνση του μέσου όρου επιβίωσης, αφετέρου στην ολοένα και μεγαλύτερη υπογεννητικότητα.

Τα νούμερα είναι αμείλικτα και αξιοθαύμαστα.

Την πρώτη θέση μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε γηράσκοντα πληθυσμό κατέχει η Ελλάδα, με ποσοστό αύξησης 21,4%, έναντι 17,2% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.

Το 14% των Ελλήνων είναι άτομα ηλικίας άνω των 65, σύμφωνα δε με τις προβλέψεις το 2020 το ποσοστό των ηλικιωμένων θα υπερβεί το 20% και το 2030 περίπου το 30% του πληθυσμού.

Με  βάση στοιχεία και προβλέψεις της Eurostat, υπολογίζεται ότι ενώ σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση αντιστοιχούν 4 άτομα σε παραγωγική ηλικία (15-64 ετών) ανά 1 συνταξιούχο άνω των 65 ετών, το 2060 θα υπάρχουν μόνο 2 άτομα για κάθε 1 συνταξιούχο.

Η γήρανση του πληθυσμού, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, προκαλεί πολλά προβλήματα ιατρικά, κοινωνικά, οικογενειακά, οικονομικά, ασφαλιστικά, κ.ά. που θα προσλάβουν εκρηκτικές διαστάσεις στις προσεχείς δεκαετίες.

Τα επόμενα 20 Χρόνια: Ο Υπερήλικας ασθενής με τα πολλά συνοδά ιατρικά προβλήματα

Στα επόμενα 20 χρόνια η χειρουργική της Σπονδυλικής Στήλης θα είναι αντιμέτωπη με μία νέα δημογραφική σύνθεση που θα αποτελείται από ασθενείς 65 ετών και μεγαλύτερους.

Η συχνότητα της Σπονδυλικής Στένωσης στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ έχει υπολογισθεί από 8 ως 11 τοις εκατό του πληθυσμού και εκτιμάται ότι 2,4 εκατομμύρια Αμερικάνοι και 4,5 εκατομμύρια Ευρωπαίοι θα πάσχουν από Σπονδυλική Στένωση το 2020. Στην Ελλάδα  ο αριθμός αυτός θα φτάσει τους 100 χιλιάδες ασθενείς.

Η Σπονδυλική Στένωση ή Στένωση του Νωτιαίου Σωλήνα είναι η πιο κοινή (περισσότερο από 27%) κατάσταση που συμβαίνει στην γηράσκουσα Σπονδυλική ατόμων μεγαλύτερων της 5ης δεκαετίας της ζωής τους. Η δεύτερη πιο κοινή διάγνωση είναι η Σπονδυλολίσθηση  (15%), ακολουθούμενη από την Εκφυλιστική νόσο του Δίσκου.

Καθώς οι πόνοι της μέσης είναι χρόνια προβλήματα , πολλές διαταραχές της Σπονδυλικής Στήλης στους υπερήλικες είναι αποτέλεσμα  προόδου παθήσεων που είχαν παρατηρηθεί παλαιότερα στην ζωή των ασθενών. Κήλες των Μεσοσπονδυλίων Δίσκων, Οστεόφυτα και η Οστεοαρθρίτιδα της Σπονδυλικής Στήλης είναι συνήθεις αιτίες της Σπονδυλικής Στένωσης. Η Σπονδυλολίσθηση (η πρόσθια μετατόπιση των σπονδύλων) μπορεί να προκληθεί  από σπονδυλικά κατάγματα  τα οποία προκαλούνται από οστεοπόρωση και εκφύλιση λόγω γήρανσης .

Επιπρόσθετη πρόκληση η αυξημένη παρουσία συνοδών παθήσεων, η οποία θα είναι ένας παράγοντας που θα επηρεάζει το κόστος αλλά και την ίδια την θεραπεία.

Συνήθεις συνοδοί παθήσεις είναι ο σακχαρώδης διαβήτης, η υπέρταση , η οστεοαρθρίτιδα, η παχυσαρκία, το κάπνισμα , η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η υπερχοληστεριναιμία  .

Η σύγχρονη αποδεκτή θεραπευτική προσέγγιση για την Σπονδυλική Στένωση είναι η συντηρητική αγωγή που ξεκινάει με αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά φάρμακα, φυσιοθεραπεία και τεχνικές αντιμετώπισης πόνου όπως η επισκληρίδιες εγχύσεις στεροειδών.

Μακροπρόθεσμα, 15% των ασθενών θα βελτιωθούν με συντηρητικά μέσα , ενώ 70% θα συνεχίσουν να έχουν συμπτώματα. Για τον λόγο αυτό οι περισσότεροι ασθενείς με Σπονδυλική Στένωση θα χρειασθούν χειρουργική παρέμβαση για οριστική αντιμετώπιση και θεραπεία.

Διαδερμική Αποσυμπίεση/ Πεταλεκτομή,

 η θεραπεία εκλογής για Υπερήλικες ασθενείς

Τα τελευταία χρόνια η Διαδερμική Αποσυμπίεση του Νωτιαίου Σωλήνα αποτελεί την μέθοδο εκλογής για την αντιμετώπιση της Σπονδυλικής Στένωσης καθώς είναι μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδος που χρειάζεται μία ημέρα νοσηλείας, χωρίς την ανάγκη χορήγησης αίματος , με ένα πολύ χαμηλό ποσοστό επιπλοκών και άμεση επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες.

 Η χειρουργική της Οσφυικής Μοίρας της Σπονδυλικής Στήλης για ασθενείς ηλικίας 75 ετών και άνω με Σπονδυλική Στένωση έχει ιδιαίτερα θετικά αποτελέσματα . Το ποσοστό επιπλοκών είναι εξαιρετικά χαμηλό. Γενικότερα η χειρουργική της Σπονδυλικής Στήλης σε αυτήν την πληθυσμιακή ομάδα παρουσιάζει ένα υψηλό ποσοστό αποτελεσματικότητας με ένα αποδεκτά χαμηλό ποσοστό κινδύνου.

Στόχος της επέμβασης, είναι να βοηθήσουμε τους γηραιότερους συμπολίτες μας να διαβιούν χωρίς πόνο, με υγεία και με αξιοπρέπεια στα χρόνια της συνταξιοδότησης τους.

www.brain-spine.gr

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΜΕ ΚΥΦΟΠΛΑΣΤΙΚΗ

Η κυφοπλαστική είναι μία μέθοδος μειωμένης παρεμβατικότητας για την θεραπεία των συμπιεστικών  σπονδυλικών καταγμάτων (Σ.Σ.Κ.), τα οποία είναι κατάγματα των σπονδυλικών σωμάτων που σχηματίζουν την σπονδυλική στήλη.

Όταν σε ένα σπονδυλικό σώμα συμβαίνει κάταγμα, το σύνηθες ορθογώνιο σχήμα του οστού συμπιέζεται προκαλώντας πόνο . Αυτά τα συμπιεστικά κατάγματα μπορεί να συμβαίνουν σε ένα ή σε περισσότερους σπονδύλους στην σπονδυλική στήλη και είναι σύνηθες επακόλουθο της οστεοπόρωσης.

H  Oστεοπόρωση είναι μια πάθηση που έχει σαν επακόλουθο την απώλεια της φυσιολογικής οστικής πυκνότητας, μάζας και ισχύος, και οδηγεί σε μια κατάσταση, στην οποία τα οστά είναι ιδιαίτερα πορώδη και ευάλωτα σε κατάγματα.

Οι σπόνδυλοι μπορεί να αδυνατήσουν και από καρκίνο. Στην Κυφοπλαστική ο ιατρός χρησιμοποιεί ακτινοσκοπική καθοδήγηση για να εισάγει δια μέσου βελόνας ένα μπαλόνι, στο σπονδυλικό κάταγμα το οποίο εκτεινόμενο ανατάσσει το κάταγμα έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια κοιλότητα μέσα στον Σπόνδυλο. Η ενίσχυση των σπονδύλων που έχουν υποστεί κάταγμα γίνεται με έγχυση ειδικού σκληρυντικού υλικού στην κοιλότητα όταν το μπαλόνι απομακρυνθεί. Η χειρουργική τομή είναι περίπου 1 χιλιοστό.

Ποιος μπορεί να ωφεληθεί από την κυφοπλαστική;

Οποιοσδήποτε έχει υποστεί κάταγμα στη σπονδυλική στήλη μπορεί να ωφεληθεί από την μέθοδο.  Ο γιατρός σας θα κρίνει αν η κυφοπλαστική είναι η καλύτερη λύση για το πρόβλημα σας.

Οι ασθενείς με επώδυνα οστεοπορωτικά κατάγματα οι οποίοι αντιμετωπίζουν παρατεταμένα προβλήματα πόνου, δυσκολίας στις καθημερινές δραστηριότητες και συνεχώς επιδεινούμενη κύφωση είναι η ομάδα που επωφελείται σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις.
Οι ασθενείς παρουσιάζουν σημαντική βελτίωση ή και εξαφάνιση όλου του πόνου αμέσως μετά την κυφοπλαστική.

Πόσο γρήγορα θα επανέλθω στην καθημερινή ζωή μετά την επέμβαση της κυφοπλαστικής;

Η όλη επέμβαση διαρκεί περίπου 15 λεπτά για κάθε σπόνδυλο. Ο πόνος του κατάγματος υποχωρεί αμέσως.  Αμέσως μετά την επέμβαση ο ασθενής  παραμένει για λίγο υπό παρακολούθηση στο χώρο ανάνηψης και στη συνέχεια ο ασθενής  κινητοποιείται πλήρως  και παραμένει  στο Νοσοκομείο από λίγες ώρες ως 1 ημέρα.  Στο σπίτι ο ασθενής μπορεί να επανέλθει στις συνήθεις δραστηριότητες του άμεσα χωρίς να χρειάζεται παραμονή στο κρεβάτι ή εφαρμογή ζωνών και κηδεμόνων της μέσης. Ωστόσο ενέργειες που απαιτούν αυξημένη προσπάθεια π.χ. σήκωμα μεγάλου βάρους ,πρέπει να αποφεύγοντα για τουλάχιστον έξι εβδομάδες. 

Αν κάποιος έχει κάταγμα σπονδυλικής στήλης πρέπει να αποφασίζει άμεσα την κυφοπλαστική ή πρέπει να περιμένει;

Η κυφοπλαστική είναι μια ελάχιστα παρεμβατική μέθοδος με μικροσκοπικές τομές στο δέρμα και με συνολική νοσηλεία λιγότερο από 24 ώρες. Επομένως είναι προτιμότερο, ιδιαίτερα σε ασθενείς μεγάλης ηλικίας να εξετάζεται η πιθανότητα θεραπείας με κυφοπλαστική νωρίς μετά το κάταγμα . Δεν είναι σωστό βάσει των σύγχρονων δεδομένων να στερούνται οι ασθενείς τη δυνατότητα θεραπείας με αυτή τη μέθοδο.

Είναι ασφαλής η επέμβαση της κυφοπλαστικής;

Με την ιατρική τεχνολογία της ψηφιακής 3διάστατης πλοήγησης , της ακτινοσκόπησης και της νευροπαρακολούθησης που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας καθώς και με την μεγάλη εμπειρία που έχουμε αποκτήσει ως χειρουργοί  στην επέμβαση της κυφοπλαστικής η πιθανότητα επιπλοκών από την επέμβαση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη.

www.brain-spine.gr

            H ιατρική ομάδα του Athens Brain & Spine Surgery σας εύχεται Καλό Πάσχα!
 
           

Διαδερμική Σπονδυλοδεσία